Het verhaal van Julie

Ik dacht altijd dat lesbiennes ongelukkig zouden zijn.

“Op mijn 19e wist ik zeker dat ik lesbisch was. Daarvoor was ik altijd bang geweest dat ik zó was, maar ik ontkende het. Mijn vriendinnen waren altijd met jongens bezig en ik merkte dat ik daar eigenlijk helemaal niets aan vond. Ik vond ze kinderachtig doen, ze werden heel anders in de buurt van jongens.

Eén van die vriendinnen vroeg me op een avond of ik misschien op meiden viel, omdat ik nooit leuk meedeed met hen en de jongens. Daar ben ik toen zo van geschrokken dat ik in een korte tijd met best veel jongens naar bed ben geweest. Om te bewijzen dat het vooral níet zo was.

Meer dan grappig

Tijdens het vrijen met die jongens was ik er nooit met mijn gedachten bij, ik wist dat dit niet was wat ik wilde. Toch kwam het niet in me op om eerlijk te zijn naar mezelf en mijn omgeving en toe te geven dat ik lesbisch ben. Ik dacht: ‘als ik er niet over nadenken en het er niet over heb, gaat het misschien wel over’.

Nu wilde ik dat dat niet kan en dat je er alleen maar ongelukkig van wordt. De eerste keer dat ik het voor mezelf wilde toegeven, was toen ik op televisie een documentaire zag van twee mooie meiden die samenwoonden en heel gelukkig waren. Ik heb altijd gedacht dat lesbiennes heel ongelukkig moeten zijn. In mijn cultuur is het ook niet zichtbaar, ik had nog nooit een Antilliaanse lesbienne gezien.

De periode die volgde, vond ik heel moeilijk. Ik had al een paar maanden een vriendje en was elke keer heel ongelukkig als ik bij hem was. Mijn thuissituatie was ook niet optimaal; mijn moeder was ziek en ik kon onmogelijk met mijn verhaal bij haar terecht. Mijn broers en zussen durfde ik het ook niet te vertellen. Wat als ze me uit zouden lachen? Of erger nog: wat als ze boos zouden worden?

Op een feest heb ik gezond met een meisje. Mijn vriendinnen zagen dat en vonden het heel  grappig, mijn vriendje vond het geil. Toen we gingen schuren, gingen ze zelfs klappen. Ik vond dat eigenlijk helemaal niet leuk. Voor mij was het meer dan alleen maar grappig: ik vond dat meisje echt leuk en ik deed dit niet voor mijn vriendje. Maar dat durfde ik ze niet te vertellen.

Opgelucht

Mijn moeder heeft haar eigen cateringbedrijfje en ik hielp haar soms met koken. Ik zal die ene zaterdagochtend nooit vergeten, toen ze het gewoon aan me vroeg: ‘ben je lesbisch?’ Terwijl ik de kip uit de oven haalde. Ze keek me niet aan en ik haar ook niet. Ik moest huilen en voelde me zo opgelucht. Ze omhelsde me en vertelde me dat ze het al een tijdje dacht en dat het haar zeer deed om me ongelukkig te zien. Ik had nooit verwacht dat ze er zo mee om zou gaan, ik was juist bang dat ze boos zou worden. Ze vertelde me toen dat ik altijd haar dochter zou zijn, dat ze van me hield en me gelukkig wilde zien. Dat het haar niet uitmaakte op wie ik verliefd werd. Mijn tante op Curaçao, vertelde mijn moeder, woonde ook samen met een vrouw. Iedereen wist hoe het zat, maar er werd niet over gepraat.

Ik was toen negentien, dat is drie jaar geleden. Ik heb het mijn broers en zussen verteld en zij moesten best aan het idee wennen voor ze me konden accepteren. Mijn vriendinnen waren niet allemaal zo positief, een paar wilden niet meer met me omgaan. Ze waren dan dus toch nooit echte vriendinnen. Mijn vriendje was misschien wel het moeilijkste, hij werd boos. Daarna heeft hij allerlei rare verhalen over me verspreid, maar mijn familie en echte vrienden weten dat die toch niet waar zijn.

Ik heb nu sinds een paar weken een vriendin en het is heel erg leuk. Binnenkort komt ze eten en stel ik haar voor aan mijn familie. Dat vind ik wel eng, maar niet enger dan de eerste keer dat ik een jongen meenam. Ik weet namelijk zeker dat ze haar leuk zullen vinden.”

Julie, 22 jaar

Meer weten over het uitkomen voor je homoseksualiteit?

Klik hier om meer te lezen